Aller au contenu“Dat klopt.”
Helen glimlachte.
“Zie je wel?”
“Maar,” vervolgde ik, “je bent één ding vergeten.”
Ze keek me argwanend aan.
“Wat dan?”
Ik wees naar de vuilniszakken.
“Je hebt ze op mijn terrein achtergelaten. Daarmee heb je officieel afstand gedaan van de inhoud.”
Haar man zuchtte.
“Helen, laten we gewoon onze zakken terugnemen.”
“Absoluut niet!”
Ik haalde mijn telefoon tevoorschijn.
“Dat hoeft ook niet.”
Helen keek naar mijn telefoon.
“Wat ga je doen?”
“Foto’s maken.”
Haar gezicht veranderde.
“Waarvoor?”
“Om vast te leggen hoeveel afval er wordt gedumpt en wanneer.”
Haar man keek mij nu serieus aan.
“Is dat echt nodig?”
“Na maandenlang afval dumpen? Ja.”
Helen snoof.
“Je bent ongelooflijk.”
“Misschien,” zei ik. “Maar ik heb nog iets ontdekt.”
Ze werd stil.
Ik pakte een map uit mijn jaszak.
“Ik heb namelijk contact opgenomen met de gemeente.”
Haar man keek onmiddellijk naar Helen.
“Wat?”
Ik opende de map.
“Blijkbaar is het illegaal om huishoudelijk afval op andermans terrein te dumpen. En omdat dit herhaaldelijk is gebeurd, heb ik foto’s, video’s en getuigenverklaringen.”
Helen werd bleek.
“Je hebt video’s?”
Ik knikte.
“Van iedere keer dat je hier kwam.”
Ze keek naar haar man.
Hij schudde langzaam zijn hoofd.
“Helen…”
Maar ik was nog niet klaar.
“En toen ik de beelden terugkeek, zag ik iets interessants.”
Helen slikte.
“Wat?”
“Je hebt niet alleen vuilniszakken gebracht.”
Ze zei niets…………