Augusto Montenegro had jarenlang een perfect masker gedragen. Voor de buitenwereld was hij een gerespecteerde zakenman, loyaal aan de familie en altijd bereid om Isabel te helpen. Niemand vermoedde dat hij tweeëntwintig jaar eerder een misdaad had gepleegd die tientallen levens had verwoest.

Isabel kon nauwelijks geloven wat haar advocaat haar vertelde. Toch wist ze dat de bekentenis van de verpleegster Dolores niet genegeerd kon worden. Ze besloot Lucía voorlopig niets te vertellen. Eerst wilde ze de waarheid volledig bewijzen.

Ondertussen voelde Lucía zich voor het eerst in jaren veilig. Ze kreeg een eigen kamer, schone kleding en iedere ochtend stond er een ontbijt voor haar klaar. Isabel behandelde haar niet als een dienstmeisje of een zielig meisje van de straat, maar als een gast die respect verdiende.

« Waarom bent u zo goed voor mij? » vroeg Lucía op een avond……………

Lees verder op de volgende pagina.