Aller au contenuVoor het eerst in maanden zag hij geen muur voor zich, maar een kleine opening.
Hij draaide zich naar Elsie.
« Weet u dit zeker? »
Ze keek hem recht aan.
« Absoluut. Ik heb jarenlang de documenten van mijn man gecontroleerd. Hij zette altijd zijn volledige tweede naam voluit. Op dit papier ontbreekt een letter. Dat lijkt onbelangrijk, maar Thomas maakte die fout nooit. »
Peter pakte direct zijn telefoon.
« Ik ga de originele registratie opvragen. »
Nolan zuchtte hoorbaar.
« Dat duurt dagen. »
« Dan wachten we, » antwoordde Grant.
« Ik zet geen handtekening zolang hier vragen over bestaan. »
Voor het eerst die avond verloor Nolan zijn rustige houding.
« Grant, denk logisch. Iedere vertraging kost het bedrijf geld. »
Grant keek hem lang aan.
« En als iemand documenten heeft vervalst, kost een handtekening misschien alles. »
De volgende ochtend begon Peter samen met een onafhankelijk juridisch onderzoeksteam alle overdrachten van de afgelopen twee jaar opnieuw te controleren.
Wat begon als één verdachte akte, groeide al snel uit tot meerdere opvallende ontdekkingen.
Bij verschillende vastgoedtransacties kwamen dezelfde namen terug.
Dezelfde tussenpersonen.
Dezelfde kleine adviesbureaus.
En telkens waren er onduidelijke betalingen die via ingewikkelde constructies verdwenen.
Grant kon nauwelijks geloven wat hij zag.
« Waarom hebben we dit nooit eerder ontdekt? »
Peter antwoordde eerlijk.
« Wie dit heeft opgezet, kende de interne controles uitstekend. »
Ondertussen bleef Elsie gewoon haar werk doen.
Ze maakte de kantoren schoon alsof er niets bijzonders was gebeurd.
Ze verwachtte geen beloning.
Ze had alleen gezegd wat haar was opgevallen.
Toch vroeg Grant haar later die middag even plaats te nemen in zijn kantoor.
Hij schonk twee koppen koffie in.
« Mijn vrouw kende u goed. »
Elsie glimlachte voorzichtig.
« Mevrouw Caroline was vriendelijk voor iedereen. »
Grant keek naar de foto op zijn bureau.
« Ze zei ooit dat u dingen zag die anderen misten. »
Elsie keek naar buiten……………