Daarna zuchtte ze dramatisch.

“Kijk, over gisteren—”

“Kom naar het kantoor.”

Ze lachte kort.

“Waarom?”

“Omdat je dacht dat je maandag CEO werd.”

Haar toon veranderde onmiddellijk.

“Dus je hebt erover nagedacht.”

“Oh ja,” zei ik zacht. “Heel goed zelfs.”

—

Om 11 uur kwam Cassandra het hoofdkantoor van Abercrombie Media Group binnen alsof ze al eigenaar was.

Gouden zonnebril.

Designerhandtas.

Perfect haar.

Xavier liep naast haar met dezelfde arrogante glimlach die rijke mannen krijgen wanneer ze denken dat andermans succes automatisch van hen wordt.

De receptioniste keek nerveus naar mij toen ik uit de lift stapte.

Normaal begroette Cassandra iedereen alsof zij al de baas was.

Vandaag glimlachte niemand terug.

De bestuurszaal wachtte al.

Niet alleen Harold zat daar.

Maar ook drie bestuursleden.

Twee bankvertegenwoordigers.

En de financieel directeur.

Cassandra vertraagde zichtbaar toen ze iedereen zag.

“Wat is dit?” vroeg ze scherp.

Ik ging rustig aan het hoofd van de tafel zitten.

Mijn echte stoel.

“Ga zitten,” zei ik.

Ze keek even naar Xavier voordat ze tegenover mij plaatsnam.

Nog steeds zelfverzekerd.

Nog steeds overtuigd dat dit een formaliteit was.

Arrogantie maakt mensen blind.

Harold opende de eerste map.

“Vanmorgen om 8:00 uur,” begon hij professioneel, “heeft mevrouw Abercrombie haar recht uitgeoefend om alle herroepbare schenkingen en trustoverdrachten opnieuw te evalueren.”

Cassandra fronste.

“Wat betekent dat precies?”

Ik keek haar recht aan.

“Het betekent dat alles wat jij dacht te bezitten… nog steeds van mij was.”

De kleur trok langzaam weg uit haar gezicht.

Xavier schoof onmiddellijk naar voren.

“Wacht even…………….

Lees verder op de volgende pagina.