“Raap haar spullen op,” zei ik tegen Kimberly.

Ze lachte kort.

“Of wat?”

Ik zette een stap dichterbij.

“Of ik bel direct de politie en laat hen uitleggen waarom jullie zonder toestemming bezig zijn een minderjarig kind uit haar kamer te verwijderen.”

Kimberly’s glimlach verdween meteen.

Maar Evelyn bleef koppig staan.

“Jij denkt dat je macht hebt omdat je geld verdient,” beet ze me toe. “Maar zonder Lucas had je niets van dit alles gehad.”

Toen ging de voordeur opnieuw open.

Lucas kwam binnen.

Zijn gezicht was strak van woede.

Hij keek eerst naar Chloe.

Toen naar de dozen.

Toen naar de vuilniszak.

Ik zag precies wanneer hij begreep hoe ver dit gegaan was.

“Mam,” zei hij langzaam, “wat heb je gedaan?”

Evelyn liep direct naar hem toe alsof ze verwachtte dat hij haar zou verdedigen.

“Eindelijk,” zei ze opgelucht. “Vertel je vrouw dat Kimberly de kamer nodig heeft. We proberen alleen te helpen.”

Lucas keek haar zwijgend aan.

“Je hebt Chloe laten huilen?”

“Ach, kinderen huilen nou eenmaal—”

“Je hebt mijn dochter verteld dat ze haar huis uit moest.”

Zijn stem was nu gevaarlijk kalm.

Kimberly sprong ertussen.

“Lucas, doe niet alsof dit zo erg is. We zijn familie. Ik heb ruimte nodig en Chloe gebruikt die grote kamer toch nauwelijks.”

Lucas draaide zich langzaam naar haar.

“Dus je dacht dat je gewoon kon intrekken?”

Kimberly haalde haar schouders op.

“Mam zei dat het geen probleem zou zijn.”

Een lange stilte vulde de woonkamer.

Toen zette Lucas zijn autosleutels langzaam op tafel.

“Jullie vertrekken nu.”

Evelyn fronste.

“Wat?”

“Ik zei: jullie vertrekken. Meteen.”

Zijn moeder keek hem ongelovig aan.

“Lucas, dit appartement is van jou. Kimberly is je zus.”

“Nee,” zei hij.

Slechts één woord.

Maar de hele sfeer veranderde.

Evelyn kneep haar ogen samen.

“Wat bedoel je met nee?”

Lucas keek haar recht aan.

“Dit appartement is niet van mij.”

De kleur verdween langzaam uit haar gezicht.

Kimberly keek verward tussen ons heen en weer.

Lucas wees toen naar mij.

“Het appartement staat volledig op naam van mijn vrouw.”

Doodse stilte.

Evelyn lachte nerveus.

“Doe niet belachelijk.”

“Ik meen het,” zei Lucas rustig. “Sophie heeft dit appartement gekocht drie jaar geleden. Haar spaargeld. Haar investering. Haar naam op elk document.”

Kimberly liet haar koffiebeker bijna vallen………….

Lees verder op de volgende pagina.