Zijn mond ging open, maar er kwam geen geluid.

Voor het eerst sinds zijn promotie…

had hij niets te zeggen.

“Maar… hoe deden we dit dan altijd?” vroeg hij uiteindelijk.

Ik leunde achterover.

“Wij deden dat niet, Jason. Ik deed dat.”

Hij keek op.

Echt keek.

Misschien voor het eerst in lange tijd.

“En de afgelopen drie jaar,” ging ik verder, “heb ik jouw ‘moeilijke maanden’ opgevangen. Jouw golf. Jouw bars. De geldverzoeken van je zus.”

Zijn gezicht verstrakte bij dat laatste.

“Laat Melanie hier buiten—”

“Waarom?” zei ik kalm. “Ze had gisteren toch ook een mening?”

Stilte.

Zwaar.

Oncomfortabel.

Zijn telefoon trilde opnieuw.

Hij keek.

Zijn ogen werden groot.

“Mijn truck… de betaling is nog wel gegaan?”

Ik glimlachte licht.

“Ja. Dat is de enige rekening die nog op de gezamenlijke rekening staat.”

Hij keek me aan alsof hij me niet meer herkende.

“Dus… wat moet ik doen?”

Daar was het.

Niet boos.

Niet arrogant.

Gewoon… verloren.

Ik haalde mijn schouders licht op.

“Je wilde onafhankelijk zijn. Dit is hoe dat eruitziet.”

Hij sloot het dossier langzaam.

Zijn handen trilden een beetje.

“En Ellie?” vroeg hij zachter. “De opvang…?”

Mijn blik werd steviger…………..

Lees verder op de volgende pagina.