Aller au contenuBinnen was het eenvoudig maar netjes. De tweeling sliep in twee kleine wiegjes naast het raam.
Rowan keek naar hen en voelde een brok in zijn keel.
« Zijn ze echt van mij? »
Megan antwoordde rustig.
« Ja. »
Er viel een lange stilte.
« Eén vraag, » zei Rowan uiteindelijk. « Waarom heb je het me nooit verteld? »
Ze glimlachte verdrietig.
« Ik heb het geprobeerd. »
Ze pakte een doos uit een kast.
Binnen lagen tientallen ongeopende enveloppen.
Allemaal geadresseerd aan Rowan.
« Ik heb elke maand geschreven. »
Rowan draaide een envelop om.
Ongeopend.
Geen enkele brief had hem ooit bereikt.
« Claire onderschepte ze, » fluisterde Megan.
Rowan sloot zijn ogen.
Hij herinnerde zich hoe Claire altijd zei dat Megan hem bleef lastigvallen en dat zij alle post wel zou afhandelen.
Hij had haar vertrouwd.
« En… de derde baby? »
Megan keek naar de vloer.
Er verschenen tranen in haar ogen.
« Er waren inderdaad drie baby’s. »
Rowan voelde zijn adem stokken.
« Maar tijdens de zwangerschap ontdekten de artsen dat één kindje een ernstige hartafwijking had. »
Ze slikte.
« Na de geboorte leefde hij maar een paar uur. »
Het huis werd doodstil.
« Ik wilde dat jij afscheid van hem kon nemen. »
Haar stem brak.
« Maar toen begon Claire haar plan uit te voeren. Ze zorgde ervoor dat jij dacht dat ik je bedroog. Tegen de tijd dat onze zoon werd geboren, was ons huwelijk al voorbij. »
Rowan liet zich langzaam op een stoel zakken.
Hij had een zoon gehad……………..