Aller au contenuPatrick draaide zich langzaam naar Vanessa.
« Heb jij haar werkelijk beloofd dat ze bruidsmeisje zou zijn? »
Vanessa slikte.
« Ik… ik heb me bedacht. »
« Waarom? »
Ze keek naar de vloer.
« Mijn vriendinnen vonden dat het beter zou staan zonder een kind in een witte jurk. »
« En daarom heb je haar een veel te groot jongenspak aangetrokken? »
Niemand zei iets.
Hazel kneep haar kleine handen in elkaar.
« Ik dacht dat ik iets verkeerd had gedaan, » fluisterde ze.
Die woorden raakten iedereen.
Patricks vader liep naar Hazel en ging op één knie zitten.
« Luister goed, lieverd. Jij hebt helemaal niets verkeerd gedaan. »
Hij gaf haar de jurk.
« Deze was altijd voor jou bedoeld. »
Hazel keek onzeker naar mij.
Ik knikte zacht.
« Ga je omkleden als jij dat wilt. »
Een van de bruidsmeisjes bood meteen aan om Hazel te helpen.
Terwijl zij naar de kleedkamer liepen, bleef de spanning achter.
Patrick keek Vanessa aan alsof hij haar voor het eerst zag.
« Waarom heb je hierover gelogen? »
Vanessa zuchtte diep.
« Ik wilde dat alle aandacht naar mij zou gaan. »
Patricks moeder schudde teleurgesteld haar hoofd.
« Een bruid straalt niet minder omdat een kind gelukkig is. »
Een paar minuten later ging de deur open.
Hazel kwam naar buiten in de jurk waar ze wekenlang van had gedroomd.
De eenvoudige kanten jurk paste perfect.
Ze glimlachte voorzichtig.
Zelfs de bloemist kreeg tranen in zijn ogen.
Patricks vader klapte als eerste.
Daarna volgde de rest van de familie.
De hele gang vulde zich met applaus.
Vanessa bleef roerloos staan.
Patrick liep naar Hazel toe.
« Je ziet er prachtig uit. »
Hazel glimlachte.
« Dank je, papa. »
Toen keek Patrick weer naar Vanessa.
« Ik heb je gevraagd met mij te trouwen omdat ik dacht dat je een warm hart had. »
Hij zweeg even.
« Maar vandaag heb je mijn dochter laten geloven dat ze niet goed genoeg was. »
Vanessa probeerde zijn hand vast te pakken.
« Patrick, alsjeblieft. Dit is gewoon stress. »
Hij trok zijn hand terug……………