Aller au contenuIk voelde geen woede meer.
Alle tranen had ik maanden geleden al gehuild.
Nu voelde ik alleen rust.
Leo bewoog zachtjes in zijn dekentje.
Dat kleine geluid herinnerde me eraan waarom ik hier was.
Niet voor wraak.
Voor zijn toekomst.
Advocaat Harrow schoof een tweede document naar voren.
« Daarnaast, » zei hij, « hebben wij bewijs dat verschillende bedrijfsuitgaven werden gebruikt voor persoonlijke doeleinden. »
Richard stond abrupt op.
« Ik wil deze vergadering beëindigen. »
« Dat kan, » antwoordde Harrow kalm. « Maar deze documenten zullen alsnog worden onderzocht. »
Rebecca keek alsof de grond onder haar voeten verdween.
« Hoeveel wist jij eigenlijk niet? » vroeg ze.
Richard keek weg.
Dat antwoord vertelde haar genoeg.
Ze stond langzaam op.
De arrogante glimlach waarmee ze de kamer was binnengekomen was volledig verdwenen.
« Je zei dat zij overdreef. »
Geen antwoord.
« Je zei dat het huwelijk al voorbij was. »
Geen antwoord.
« Je zei dat er geen baby was. »
De woorden bleven in de lucht hangen.
Toen keek Rebecca naar Leo.
Voor het eerst zag ik geen rivaliteit in haar ogen.
Alleen teleurstelling.
« Elf dagen oud… » fluisterde ze.
Ik knikte.
Ze keek naar Richard.
« Je hebt tegen iedereen gelogen. »
Daarna pakte ze haar tas.
Richard strekte zijn hand uit.
« Rebecca, wacht. »
Maar ze schudde haar hoofd.
« Nee. »
Ze liep naar de deur.
Voor ze vertrok draaide ze zich nog één keer om.
« Als je zelfs over je eigen zoon kunt liegen, dan weet ik niet meer wie je bent. »
De deur sloot zacht achter haar.
Richard bleef alleen achter.
Werkelijk alleen.
Voor het eerst sinds ik hem kende had hij geen controle meer over de situatie.
Geen assistenten.
Geen adviseurs.
Geen charmante toespraken.
Alleen de waarheid.
Hij liet zich langzaam terug in zijn stoel zakken.
« Wat wil je? » vroeg hij uiteindelijk.
Ik keek naar mijn slapende zoon………….