Hij verscheen bij Ernest Whitaker’s kantoor en schreeuwde dat zijn moeder “gemanipuleerd” was. Maar Ernest bleef kalm achter zijn bureau zitten en zei slechts één zin:

“Uw moeder is niet verdwenen. Ze is gewoon gestopt met beschikbaar zijn.”

En dat was het moment waarop Daniel niets meer kon zeggen.

Twee weken later zat Carmen in een kleine bibliotheek in een andere stad, met een kop koffie die ze zelf had gekocht zonder zich schuldig te voelen. Ze bladerde door een boek dat ze al jaren wilde lezen maar nooit de tijd voor had genomen.

Haar telefoon lag uitgeschakeld in haar tas.

Maar in haar gedachten hoorde ze ze nog steeds…………..

Lees verder op de volgende pagina.