Aller au contenu—
De eerste zitting vond drie maanden later plaats.
Robert kwam binnen alsof hij een prijsuitreiking bezocht.
Perfect pak.
Perfect kapsel.
Perfecte glimlach.
Marla zat achter hem in de publieke tribune.
Zelfverzekerd.
Bijna arrogant.
Alsof ze al eigenaar was van mijn leven.
Margaret zat naast me.
Volledig ontspannen.
Dat maakte mij meer vertrouwen dan welke toespraak ook.
De rechter begon rustig door het dossier te bladeren.
Robert leunde achterover.
Toen veranderde zijn gezichtsuitdrukking.
Zijn glimlach verdween.
De rechter fronste.
Bladerde terug.
Controleerde opnieuw.
Nog een pagina.
Nog een.
Toen keek hij over zijn bril heen.
« Meneer Richardson, » zei hij.
Robert knikte.
« Kunt u uitleggen waarom vrijwel alle liquide middelen niet op uw naam staan? »
De zaal werd stil.
Robert keek naar zijn advocaat.
Zijn advocaat keek naar de documenten.
Toen naar Robert.
Toen opnieuw naar de documenten.
Voor het eerst verscheen er onzekerheid op zijn gezicht.
« Dat moet een vergissing zijn, » zei Robert.
Margaret schoof een map naar voren.
« Nee, Edelachtbare. Dat is het niet. »
De rechter bestudeerde de stukken.
« Volgens deze documenten zijn de meeste rekeningen jaren geleden rechtmatig overgedragen. »
Robert draaide zich naar mij.
« Evelyn… »
Zijn stem trilde.
Ik glimlachte vriendelijk.
Precies zoals hij had gedaan toen hij dacht dat ik machteloos was.
—
De weken daarna werden steeds erger voor hem.
Nieuwe documenten verschenen.
Nieuwe verklaringen………….