De balzaal van het Sterling Grand Hotel schitterde in goud en kristallicht terwijl zachte pianomuziek door de ruimte zweefde. Glazen champagne fonkelden onder kroonluchters van miljoenen dollars. Overal stonden mensen in designerpakken te lachen alsof perfectie echt bestond.

Toen gingen de deuren open.

En de hele zaal keek op.

Ik liep langzaam naar binnen in de rode jurk die Ethan altijd had gehaat.

Niet omdat ze vulgair was.

Maar omdat ze mij zichtbaar maakte.

Naast mij liep Miles Cole in een zwart maatpak, zijn hand stevig rond de mijne gevouwen. Niet romantisch. Niet gespeeld.

Maar als twee mensen die eindelijk klaar waren met liegen.

Ik voelde onmiddellijk het moment waarop Ethan ons zag.

Hij verstijfde letterlijk midden in een gesprek met een investeerder.

Aan de andere kant van de zaal liet Vanessa haar champagneglas bijna vallen.

Hun gezichten verloren kleur tegelijk.

Alsof hun lichamen elkaar instinctief waarschuwden voor gevaar.

Miles boog zich licht naar mij toe.

“Daar gaan we,” zei hij zacht.

Ik glimlachte rustig………..

Lees verder op de volgende pagina.