Aller au contenu« Daarom is dat ook niet het enige document. »
Ze haalde een tweede blad tevoorschijn.
Een foto.
Dezelfde foto die ze maanden eerder had ontvangen.
Jasper en Kayla.
Een terras aan een meer.
Champagneglazen.
De chocoladetaart.
De boodschap.
Ons kindje is onderweg.
De kleur verdween uit Kayla’s gezicht.
De rechter nam de foto aan.
De griffier keek zichtbaar verrast.
« Datum? » vroeg de rechter.
Claire antwoordde onmiddellijk.
« Dezelfde nacht waarop mijn cliënte in het ziekenhuis lag tijdens een risicovolle bevalling. »
Niemand sprak.
Jasper probeerde te lachen.
Het klonk geforceerd.
« Dat heeft niets met haar geschiktheid als moeder te maken. »
« Nee, » antwoordde Fiona.
« Maar het heeft wel te maken met jouw geloofwaardigheid. »
Daarna volgde een reeks bankafschriften.
Hotelboekingen.
Vliegtickets.
Transacties.
Data.
Locaties.
Alles zorgvuldig geordend.
Geen emoties.
Geen beschuldigingen.
Alleen feiten.
En feiten zijn vaak moeilijker te bestrijden dan woede.
De rechter bladerde langzaam door de documenten.
Toen verscheen het document waar Fiona het meest op had gewacht.
Een afdruk van een groepsgesprek.
Per ongeluk verzonden door Jasper zelf.
Zijn gezicht verstarde onmiddellijk toen hij het zag.
« Nee… »
Fiona hoorde hem fluisteren……………