Evan bleef een seconde in de deuropening staan, alsof hij twijfelde of hij de deur überhaupt had moeten openen. In zijn hand hield hij een glas water dat licht trilde.

“Je zou moeten rusten,” zei hij, bijna kalm. “Je maakt het erger voor jezelf.”

Claire lag half tegen de muur, haar ademhaling kort en pijnlijk. Elke beweging voelde alsof haar borstkas opnieuw werd opengetrokken.

Boven, aan de andere kant van het huis, klonk plots een doffe dreun.

Evan verstijfde.

Nog een klap. Zwaarder dit keer.

Zijn blik schoot naar het plafond, zijn kaak spande zich aan.

“Blijf hier,” zei hij scherp, alsof zij überhaupt ergens heen kon.

Hij draaide zich om en liep de trap op. Zijn stappen waren snel, minder gecontroleerd dan daarvoor.

Claire sloot haar ogen even. Ze telde haar ademhalingen, precies zoals haar vader haar ooit had geleerd in stressvolle situaties.

In. Twee. Drie.

Uit. Twee. Drie.

Boven brak glas.

Daarna stilte.

Geen geschreeuw. Geen chaos.

Alleen… stilte.

De kelderdeur ging plots open.

Niet voorzichtig.

Maar ook niet gewelddadig.

Gewoon… beslist.

In de deuropening stond haar vader.

Zijn aanwezigheid vulde de ruimte zonder dat hij iets hoefde te zeggen. Hij droeg nog steeds zijn jas, alsof hij rechtstreeks was binnengekomen zonder te stoppen.

Zijn ogen vonden haar onmiddellijk.

En wat hij zag, veranderde iets in zijn gezicht.

Niet explosief.

Maar definitief.

“Claire,” zei hij zacht.

Ze probeerde recht te komen, maar een scherpe pijn trok door haar zij. Ze hapte naar adem.

Hij was in twee stappen bij haar.

“Niet bewegen.”

Zijn stem was kalm, maar liet geen ruimte voor discussie.

Achter hem verschenen nog twee mannen — bekenden van haar vader, stil en alert. Geen van hen zei iets.

“Ambulance is onderweg,” voegde hij toe terwijl hij voorzichtig naast haar knielde. “Je blijft bij me. Begrijp je?”

Claire knikte zwak.

“Papa…”

Hij legde zijn hand licht op haar schouder. “Ik ben hier.”

Boven klonk een deur die sloeg.

Voetstappen.

Langzamer deze keer.

Evan verscheen bovenaan de trap.

Zijn zelfvertrouwen was weg.

“Dit is privé,” zei hij, maar zijn stem miste kracht. “U heeft hier niets te zoeken.”

Claire’s vader keek niet eens meteen naar hem.

Hij bleef gefocust op zijn dochter……………

Lees verder op de volgende pagina.