Thierry voelde de grond onder zich verdwijnen.

“Caroline,” zei hij, terwijl hij probeerde te glimlachen. “Waarom doen we dit hier? We zijn familie.”

Voor het eerst keek ze hem recht aan.

“Familie?”

De stilte werd nog dieper.

“Toen ik in het ziekenhuis lag, was ik familie.”

Zijn gezicht verstarde.

“Toen ik je nodig had, was ik familie.”

Charlotte keek naar de vloer.

“Maar toen je mijn bericht kreeg, zag je geen dochter. Je zag alleen een agenda die je lunch kon verstoren.”

Niemand bewoog.

Caroline zette langzaam een stap naar voren met haar wandelstok.

“Drie dagen lang heb ik nagedacht over wat mij het meest pijn deed.”

Ze keek even naar de investeerders.

“Niet het ongeluk.”

Daarna keek ze terug naar haar vader.

“Maar het besef dat ik jarenlang heb gewerkt voor iemand die mij alleen waardeerde zolang ik nuttig was.”

Een oudere investeerder stond op.

“Is het waar dat zonder uw goedkeuring de overdracht van de projectbestanden niet kan plaatsvinden?”

Caroline knikte.

“Volledig waar.”

Hij draaide zich naar Thierry.

“Waarom is ons nooit verteld dat zij verantwoordelijk was voor de technische kern van het project?”

Thierry had geen antwoord.

Want het antwoord was simpel.

Hij had jarenlang alle lof opgeëist.

En niemand had ooit gevraagd wie het werk werkelijk deed……………

Lees verder op de volgende pagina.