Aller au contenuVéronique keek geïrriteerd om zich heen, maar merkte dat steeds meer gasten afstand van haar namen.
Adrien probeerde nog één keer met Élise te praten.
« Kunnen we ergens rustig praten? »
« Waarover? » vroeg ze.
« Over ons. »
Ze glimlachte verdrietig.
« Er is geen ‘ons’ meer, Adrien. Niet omdat je moeder mijn ouders vernederde, maar omdat jij besloot niets te doen. »
Hij wist niets terug te zeggen.
De ceremoniemeester kwam voorzichtig dichterbij.
« Mevrouw Moreau… wat wilt u dat we doen? »
Élise keek naar de prachtig versierde tafels.
« Serveer de maaltijd aan iedereen die wil blijven. Het eten hoeft niet verspild te worden. »
Enkele gasten applaudisseerden spontaan.
De sfeer veranderde langzaam. Het huwelijk ging niet door, maar de mensen bleven niet vanwege een feest. Ze bleven om Élise en haar ouders te steunen.
Een groep muzikanten begon zachte achtergrondmuziek te spelen.
Martine keek verbaasd om zich heen.
« Ik dacht dat iedereen zou vertrekken. »
Een vriendin glimlachte.
« Nee. Vandaag hebben we gezien wie respect verdient. »
Later op de middag kwamen meerdere gasten persoonlijk afscheid nemen van Élise.
« Je hebt moed getoond. »
« Je ouders mogen trots op je zijn. »
« We wensen je alle geluk. »
Elke oprechte wens gaf haar nieuwe kracht.
Toen de zon langzaam achter de bomen verdween, was het terrein bijna leeg.
Élise liep nog één keer langs de ceremonieplaats waar ze enkele uren eerder haar jawoord had moeten geven.
Ze keek naar de lege stoelen en haalde diep adem.
« Ik heb niets verloren, » zei ze zacht tegen zichzelf. « Ik heb mezelf teruggevonden. »
Haar vader kwam naast haar staan.
« Weet je, » zei Gérard glimlachend, « ik was bang dat deze dag onze familie zou breken. »
Élise pakte zijn hand vast.
« Nee, papa. Vandaag heeft juist bewezen hoe sterk we samen zijn. »
Martine sloeg een arm om hen heen.
« En morgen begint een nieuw hoofdstuk. »
Élise knikte.
« Een hoofdstuk waarin niemand zich hoeft te schamen voor eerlijk werk, eenvoudige kleding of een bescheiden leven. »
Ze stapten samen naar de uitgang van het domein.
Achter hen werden de laatste tafels opgeruimd en doofden langzaam de feestlichten.
Voor hen lag een onbekende toekomst.
Maar voor het eerst sinds lange tijd voelde die toekomst niet beangstigend.
Ze voelde als vrijheid.