Aller au contenuTessa’s handen begonnen te trillen zodra ze het deksel van de witte doos optilde.
« Dat kun je me niet aandoen! » schreeuwde ze terwijl haar gezicht spierwit werd. « Dat is illegaal! »
Mark bleef opvallend kalm.
« Is dat zo? » vroeg hij. « Kijk eerst eens goed. »
In de doos lag geen geld, geen cadeau en ook geen dreigement.
Bovenop lag een USB-stick, zorgvuldig vastgemaakt met een rood lintje. Daaronder bevonden zich afgedrukte foto’s van de beelden van onze beveiligingscamera. Op elke foto was duidelijk te zien hoe Tessa de keuken binnenliep, de gootsteen volpropte met vaatdoeken, de kraan volledig opendraaide en vervolgens lachend de woning verliet.
Onder de foto’s lag een map.
Op de voorkant stond:
Bewijsmateriaal voor verzekeraar en politie.
Tessa slikte hoorbaar.
« Waar… waar hebben jullie dit vandaan? »
Ik schoof mijn stoel naar achteren terwijl onze slapende baby veilig in zijn draagwieg naast mij lag.
« Van de camera waarvan jij dacht dat die nog niet werkte. »
Ze keek wanhopig naar Mark.
« Je gaat je eigen zus toch niet aangeven? »
Hij keek haar recht aan.
« De zus die ik kende, zou nooit geprobeerd hebben het huis van haar pas bevallen broer onder water te zetten. »
Even bleef het stil.
Daarna begon Tessa te huilen.
« Het was maar een grap. »
« Een grap? » vroeg ik zacht. « Onze baby had nog geen twee weken eerder in dat huis geslapen. Als we later waren thuisgekomen, had de schade veel groter kunnen zijn. »
Ze keek naar de grond.
« Ik dacht niet dat het zo erg zou worden. »
Mark schoof de map naar haar toe.
« De herstelkosten bedragen bijna achtduizend euro. De verzekering wil weten wie verantwoordelijk is. We hebben twee keuzes………