Ik begon richting de oude schuur te lopen terwijl ik Oliver onder mijn jas probeerde warm te houden. Mijn laarzen zonken diep weg in de bevroren modder.

Elke seconde voelde eindeloos.

Toen—

In de verte.

Rotorbladen.

Mijn ogen sloten zich even van opluchting.

Ze waren snel.

Heel snel.

Boven de bergen verschenen plotseling zwarte lichten in de storm. Geen gewone politiehelikopter.

Militair.

Laag vliegend.

Gericht.

Binnen seconden verlichtten felle zoeklampen het volledige terrein van het landhuis.

Binnen hoorde ik geschreeuw ontstaan.

De elite gasten begonnen in paniek naar de ramen te rennen.

Toen gebeurde het.

BOOM.

De eerste schokgolf verbrijzelde meerdere glazen ramen van de westelijke vleugel terwijl twee tactische teams het terrein omsingelden.

Mensen begonnen te gillen.

Champagneglazen vielen op de marmeren vloer uiteen.

Ik zag Nathaniel abrupt opstaan van de dinertafel terwijl Vivian haar hond hysterisch tegen zich aandrukte.

Een stem bulderde door versterkers over het terrein:

“FEDERALE OPERATIE. NIEMAND VERLAAT HET GEBOUW.”

Nathaniels gezicht werd spierwit.

Want rijke mensen herkennen dat soort toon onmiddellijk.

Dat is geen verzoek.

Dat is controle.

Binnen minder dan één minuut stormden volledig uitgeruste operators het herenhuis binnen.

Zwart materiaal.

Nachtvizieren.

Automatische wapens.

Absolute precisie.

Dezelfde mannen waarmee ik ooit missies had uitgevoerd.

En toen de voordeur openvloog, keek een van hen direct naar mij.

“Major Mercer…………

Lees verder op de volgende pagina.