Emma stond in de keuken met haar lege bord stevig tegen haar borst gedrukt.

Haar grote bruine ogen keken voorzichtig naar mij omhoog.

“Mag ik… nog wat?”

Mijn keel kneep dicht.

Drie maanden geleden was ditzelfde kleine meisje bang geweest voor een simpele hap eten. Nu stond ze daar — onzeker, maar dapper — om meer te vragen.

Ik glimlachte meteen en knielde voor haar neer.

“Natuurlijk, lieverd. Zoveel als je wilt.”

Ze glimlachte heel even terug. Een klein glimlachje, breekbaar als glas, maar echt.

Die avond at ze twee pannenkoeken.

Voor andere gezinnen zou dat niets bijzonders zijn geweest. Voor ons voelde het als een wonder.

Maar de nachtmerries waren nog niet voorbij.

De weken na Michaels arrestatie waren een chaos van politiegesprekken, rechtszaken en onderzoeken. Rechercheurs ontdekten steeds meer verontrustende dingen over zijn verleden. Kleine leugens. Verdwenen dossiers. Oude buren die zich herinnerden hoe stil en teruggetrokken Laura geworden was vlak voor haar dood.

Ik voelde me misselijk telkens als ik eraan dacht hoe dichtbij ik zelf bij gevaar was geweest.

Soms lag ik ’s nachts wakker en vroeg ik me af: Had hij mij uiteindelijk ook hetzelfde aangedaan?

Emma verhuisde voorlopig officieel bij mij terwijl de zaak liep. De maatschappelijk werkster zei dat het tijdelijk was, maar diep vanbinnen wist ik al dat ik haar nooit meer zou loslaten…………

Lees verder op de volgende pagina.