Aller au contenuIn de beginjaren had Claire bijna alles gefinancierd.
Haar spaargeld.
Haar investeringen.
Zelfs een erfdeel van haar grootmoeder.
Om fiscale redenen waren bepaalde aandelen destijds op haar naam gezet.
Aandelen waar ik later nauwelijks nog aandacht aan had besteed.
Een fatale fout.
Want ondertussen had Claire die aandelen behouden.
En niet zomaar een paar.
Een controlerend belang.
Meer dan vijftig procent.
Ik keek haar geschokt aan.
« Dit kan niet. »
Nathan sprak voor het eerst.
« Het kan wel. »
Zijn stem was ijskoud.
« Terwijl jij bezig was met jezelf, hebben wij eindelijk alles laten controleren. »
Ik voelde paniek opkomen.
« Wat bedoel je? »
Nathan legde een map op tafel.
« De raad van bestuur heeft vergaderd. »
Mijn adem stokte.
« Zonder mij? »
« Volledig legaal. »
Ik bladerde door de documenten.
Mijn vingers werden gevoelloos.
Nieuwe bestuursbesluiten.
Nieuwe bevoegdheden.
Nieuwe handtekeningen.
En helemaal onderaan:
Mijn naam stond nergens meer vermeld als CEO.
« Nee… »
Mijn stem brak.
« Nee, dat kunnen jullie niet doen. »
Claire keek me aan.
Voor het eerst zag ik geen verdriet meer.
Alleen vastberadenheid.
« Ik heb jarenlang naast je gestaan. »
Ze slikte.
« Toen we niets hadden. »
Haar ogen vulden zich met tranen.
« Toen schuldeisers aan de deur stonden. »
« Toen iedereen zei dat je zou falen. »
Elke zin voelde als een klap.
« Ik heb in jou geloofd. »
Ze wees naar de foto’s……………..