Aller au contenuHet papier kraakte zacht.
Hij las enkele regels.
Toen begon hij te lachen door zijn tranen heen.
Joanna glimlachte.
« Wat schreef ze? »
Robert schudde zijn hoofd.
« Dat ik koppig ben. »
Dat liet Joanna lachen.
« Ze kende u goed. »
« Blijkbaar wel. »
Even werd het stil.
Daarna keek de dokter naar Oliver.
« Toen ik hem zag, herinnerde hij me aan iets wat ik vergeten was. »
« Wat dan? »
Robert dacht even na.
« Dat verdriet niet betekent dat het leven voorbij is. »
Joanna voelde een brok in haar keel.
Hij vervolgde:
« Ik heb jarenlang gewerkt. Alleen gewerkt. Ik heb iedereen op afstand gehouden. »
Zijn blik bleef op de baby rusten.
« En plotseling zag ik jou. »
Hij glimlachte.
« Een jonge vrouw die alles verloren leek te hebben. »
Joanna keek naar haar handen.
« Zo voelde het soms ook. »
« Maar toen zag ik hoe je naar je zoon keek. »
Zijn stem werd zachter.
« En ik besefte dat liefde altijd sterker blijft dan verlies. »
Joanna slikte.
Voor een moment zei niemand iets.
Alleen het zachte ademhalen van de slapende baby vulde de kamer.
Toen begon Oliver plotseling te huilen.
Niet hard.
Gewoon een klein protestgeluid.
Joanna lachte onmiddellijk en pakte hem op.
Binnen enkele seconden werd hij rustig.
Robert keek toe.
Zijn ogen vulden zich opnieuw met tranen.
« Emily had een droom. »
Joanna keek op.
« Welke droom? »
« Ze wilde ooit een opvangcentrum openen voor alleenstaande moeders. »
Joanna fronste.
« Echt? »
Hij knikte…………..