Aller au contenuNadat ze had opgehangen, kon Daniel zich nergens meer op concentreren. Waarom vandaag? Waarom precies op hun huwelijksverjaardag?
Die middag arriveerde hij vroeg in het café. Dezelfde pianomuziek speelde nog steeds zachtjes op de achtergrond. Hij bestelde koffie en keek zwijgend naar buiten.
Bijna een halfuur later kwam Olivia binnen.
Ze zag er anders uit.
Niet rijker of opvallender — gewoon… lichter. Rustiger. Alsof ze eindelijk vrede had gevonden.
“Heb je lang gewacht?” vroeg ze glimlachend.
“Niet echt,” antwoordde Daniel nerveus. “Dus… wat is dat cadeau?”
Olivia keek niet meteen naar hem. In plaats daarvan draaide ze zich langzaam naar het kleine speelgedeelte naast het terras.
Een jongetje van ongeveer drie jaar gleed lachend van een glijbaan.
Toen riep ze zacht:
“Lucas, kom eens hier, lieverd.”
Het jongetje draaide zich om.
Donker haar. Grote bruine ogen.
Hij keek eerst naar Olivia… daarna naar Daniel.
En plotseling begon hij breed te glimlachen.
Met kleine, onstabiele stapjes rende hij rechtstreeks naar Daniel toe en stak zijn armpjes omhoog alsof hij hem al zijn hele leven kende.
Daniel voelde zijn hart bonzen.
“Olivia…” fluisterde hij. “Wie is hij?”
Ze keek hem eindelijk recht aan…………