De kamer werd stil.

Adrian haalde nog een document uit zijn jas.

“Toen Maya opgenomen werd,” zei hij, “vroeg het ziekenhuis naar een contactpersoon.”

Mijn maag trok samen.

Ik wist wat hierna kwam.

“Ze gaf drie namen,” vervolgde hij. “Haar moeder. Haar vader. Haar broer.”

Hij legde zijn telefoon op tafel.

“Geen van jullie nam op.”

Mijn moeder kruiste haar armen. “Ik was druk.”

Kyle rolde met zijn ogen. “Mijn telefoon stond op stil.”

Toen keek Adrian naar mijn vader.

“En u?”

Mijn vader slikte moeizaam.

“Ik…” Zijn stem brak. “Ik dacht dat het weer iets kleins was.”

Dat deed meer pijn dan de hechtingen.

Niet woede. Niet haat.

Gewoon de zekerheid dat ik nooit belangrijk genoeg was geweest om serieus genomen te worden.

Adrian keek langzaam de woonkamer rond.

De afgebladderde muren. De vuile vaat. De stapel onbetaalde rekeningen op het aanrecht.

Toen keek hij weer naar mij.

“Maya,” zei hij rustig, “pak alsjeblieft je spullen.”

Mijn moeder fronste. “Wat bedoelt u?”

Hij antwoordde zonder haar aan te kijken.

“Ze blijft hier niet.”

Mijn hart stopte bijna.

“Meneer Vale…” fluisterde ik.

Hij knielde langzaam naast mijn stoel zodat zijn stem alleen voor mij zacht werd.

“Je hebt hechtingen die kunnen openspringen als je deze trap oploopt,” zei hij. “Je hebt koortsrisico. Je hebt rust nodig.”

Zijn blik werd harder toen hij opnieuw naar mijn familie keek.

“En wat je hier hebt… is geen herstelomgeving.”

Mijn moeder sprong overeind. “U kunt haar niet zomaar meenemen!”

Adrian stond recht.

“Eigenlijk wel.”

Zijn stem bleef beleefd. Dat maakte hem angstaanjagender……………

Lees verder op de volgende pagina.