Drie keer ging de lijn over.

Toen antwoordde een rustige mannenstem.

“Colonel Reeves.”

“Dit is Claire Brooks,” zei ik zacht.

Stilte.

Toen veranderde zijn stem onmiddellijk.

“Mrs. Brooks?”

Mijn ogen brandden plotseling.

“Ik… het spijt me dat ik bel.”

“U hoeft zich nooit te verontschuldigen voor een telefoontje,” zei hij direct. “Wat is er gebeurd?”

Ik keek naar beneden, naar mijn zwangere buik.

Toen naar de garagedeur.

En eindelijk zei ik de waarheid.

“Ethan’s familie heeft mij niet verraden,” fluisterde ik. “Mijn eigen familie wel.”

Er viel een lange stilte.

Maar niet de ongemakkelijke soort.

De gevaarlijke soort.

Toen vroeg hij rustig: “Bent u veilig?”

“Ja.”

“Nog wel?”

Mijn adem stokte.

Want ineens besefte ik iets.

Ik wist niet zeker of dat waar was.

Niet echt.

Want Trevor had de laatste maanden steeds vreemder gedaan rond Ethan’s geld.

Te nieuwsgierig.

Te geïnteresseerd in verzekeringen. Pensioenfondsen. Militaire uitkeringen.

Zelfs Ethan’s vertrouwelijke documenten.

En twee weken eerder had ik Trevor toevallig horen zeggen: “Ze begrijpt niet eens hoeveel dat allemaal waard is.”

Toen voelde het ineens alsof koude olie door mijn aderen stroomde.

“Oh mijn God…”

Colonel Reeves hoorde het onmiddellijk.

“Claire,” zei hij scherp. “Wat is er?”

Ik ging langzaam zitten op het bed.

“Trevor heeft geprobeerd toegang te krijgen tot Ethan’s militaire dossiers.”

De stilte aan de andere kant werd doodstil.

Toen: “Raak niets aan. Verlaat dat huis niet alleen.”

Mijn hart begon sneller te slaan.

“Waarom?”

Maar hij antwoordde niet direct.

In plaats daarvan zei hij: “Er zijn dingen over Ethan’s laatste operatie die niet openbaar zijn gemaakt………..

Lees verder op de volgende pagina.