Aller au contenuDominic keek haar aan.
« Nee. »
Zijn stem trilde.
« Ik kan nooit meer kinderen krijgen. »
Zelfs Victoria wist niets meer te zeggen.
Paige zette voorzichtig een stap achteruit. De feestelijke sfeer was volledig verdwenen.
Ondertussen reed Audrey zwijgend weg van het ziekenhuis.
Sophia zat achter het stuur.
Geen van beiden sprak gedurende de eerste twintig minuten.
Pas toen de stadslichten achter hen verdwenen, verbrak Sophia de stilte.
« Waar wil je naartoe? »
« Naar huis. »
« Niet naar het landhuis van Dominic. »
Audrey schudde haar hoofd.
« Nee. »
Ze bedoelde het afgelegen huis aan het meer dat haar vader jaren geleden had gekocht. Vrijwel niemand wist dat het bestond.
Toen ze arriveerden, voelde het alsof de tijd had stilgestaan.
De houten veranda.
De geur van dennen.
De rustige golven van het meer.
Voor het eerst sinds de val kon Audrey diep ademhalen.
Niet omdat de pijn verdwenen was.
Maar omdat ze eindelijk vrij was.
De volgende ochtend begon Sophia onmiddellijk met de juridische procedures.
Alle rekeningen die verbonden waren aan Audrey’s investeringsmaatschappij werden tijdelijk bevroren.
Nieuwe contracten moesten opnieuw worden goedgekeurd.
Ook de raad van bestuur van Dominic’s bedrijf werd opgeroepen voor een spoedvergadering.
Niemand begreep waarom.
Tot de documenten werden geopend.
De voorzitter keek verbaasd op.
« Volgens deze stukken bezit mevrouw Audrey Vance tweeënzestig procent van alle aandelen. »
De zaal viel stil……………..