Aller au contenuIk glimlachte voorzichtig.
Mensen liegen vaak met woorden, maar documenten liegen zelden.
Ik begon alles op een rij te zetten.
Bankafschriften.
Beveiligingslogboeken.
Agenda’s.
Reisgegevens.
Iedere keer dat Daniel op televisie beweerde dat hij ergens anders was geweest, vond ik een digitale registratie die iets heel anders vertelde.
Na drie dagen had ik een dossier van bijna tweehonderd pagina’s samengesteld.
Niet om hem te vernietigen.
Maar om de waarheid vast te leggen.
Mijn advocaat, Sofia, bladerde zwijgend door de stapel.
« Claire, » zei ze uiteindelijk, « dit is indrukwekkend. Je hebt niet alleen aangetoond dat zijn verhaal niet klopt. Je hebt ook bewijs dat bedrijfsmiddelen zijn gebruikt voor persoonlijke uitgaven. »
« Ik wil geen wraak. »
« Dat geloof ik. »
« Ik wil alleen dat niemand mij nog een leugenaar noemt. »
Sofia knikte.
« We dienen het officieel in. »
Een week later vond de eerste zitting plaats.
De rechtszaal zat vol journalisten.
Daniel verscheen in een donker maatpak.
Vanessa zat twee stoelen verder en keek geen enkele keer mijn kant op.
Hun advocaat begon zelfverzekerd.
« Mijn cliënt is slachtoffer geworden van ernstig bedrog. »
Daarna kreeg Sofia het woord.
Zonder stemverheffing overhandigde ze het dossier aan de rechter………