Hij keek me aan.

“Ze hebben onze dochter aangevallen voor eigendom,” zei hij kalm. “Dat betekent dat dit nooit om liefde ging.”

Sofia trok de deken steviger om zich heen.

“Ik wilde gewoon dat iemand van me hield,” fluisterde ze gebroken.

Die woorden sneden dieper dan alle blauwe plekken.

Victor ging naast haar zitten.

“Luister goed naar mij,” zei hij zacht maar stevig. “Niemand die jou pijn doet voor geld heeft ooit van je gehouden.”

Om 4:12 uur ging zijn telefoon opnieuw.

Hij luisterde zwijgend.

Toen glimlachte hij eindelijk.

Niet vriendelijk.

Gevaarlijk.

“Interessant,” zei hij langzaam.

Ik voelde mijn maag samentrekken.

“Wat?”

Victor legde de telefoon neer.

“De familie Robles staat op instorten.”

Sofia keek op.

“Wat bedoel je?”

“Javiers moeder heeft enorme schulden verborgen gehouden,” zei hij. “Hun restaurants draaien verlies. Hun huis staat bijna onder beslag. En…” — hij keek recht naar mij — “ze verwachtten dat Sofia’s condo hun redding zou worden.”

Daar was het.

De waarheid.

Niet familie.

Niet traditie.

Niet respect.

Wanhoop.

Victor stond op en trok zijn jas recht.

“Waar ga je heen?” vroeg ik onmiddellijk.

“Naar het hotel.”

Sofia schrok zichtbaar.

“Papa, nee—”

Hij onderbrak haar zacht.

“Ik ga niemand slaan.”

Die pauze daarna maakte het erger.

“Ik ga ervoor zorgen dat ze begrijpen wat ze vannacht hebben gedaan………..

Lees verder op de volgende pagina.