Ze begonnen te serveren.

Elegante gerechten.

Wijn.

Alles tot in detail verzorgd.

Niemand keek naar Adrien.

Niemand wachtte op zijn instructies.

Alle ogen gingen… naar mij.

De manager sprak:

“Dîner est servi, Madame.”

Stilte.

Langzaam draaide Adrien zich naar mij.

“Wat… is dit?”

Ik nam rustig een slok water.

“Diner,” zei ik. “Zoals gepland.”

Zijn moeder keek verward. “Maar… jij zou koken…”

Ik glimlachte licht.

“Waarom zou ik?”

Die vraag bleef hangen.

Zwaar.

Oncomfortabel.

Adrien lachte nerveus. “Oké, genoeg spelletjes. Wie betaalt dit allemaal, denk je?”

Daar was het.

Eindelijk.

Ik keek hem recht aan.

Voor het eerst zonder ook maar een spoor van zachtheid.

“Ik,” zei ik.

Hij rolde met zijn ogen. “Met mijn geld, bedoel je.”

Dat was het moment.

Ik pakte mijn telefoon.

Tik.

De manager knikte.

En legde een map op tafel.

Voor Adrien.

“Wat is dit?” vroeg hij.

“Lees,” zei ik.

Hij opende het.

Zijn gezicht veranderde.

Langzaam.

Eerst irritatie.

Toen verwarring.

Toen—

paniek.

“Dit… dit klopt niet…”

Ik leunde iets naar voren.

“De aandelen van het bedrijf staan volledig op mijn naam.”

Zijn moeder verstijfde.

Élodie keek tussen ons in, plotseling heel stil.

“Ik heb je toegang gegeven,” ging ik verder. “Geen eigendom.”

Hij bladerde sneller. “Maar… de rekeningen—”

“Ook van mij.”

Zijn ademhaling versnelde.

“De auto?” vroeg ik rustig.

Geen antwoord.

“Het appartement in Parijs?”

Zijn handen begonnen te trillen……………

Lees verder op de volgende pagina.