Aller au contenu« Goedemorgen, mevrouw Cora, » zei één van hen beleefd. « Waar mogen we de dozen neerzetten? »
« In de garage, alstublieft. »
Binnen een uur stonden alle persoonlijke bezittingen van Douglas netjes verpakt. Geen enkel voorwerp was beschadigd.
Cynthia bleef mopperen.
« Je zult hier spijt van krijgen. »
Cora glimlachte slechts.
« Nee. Ik heb juist spijt dat ik mijn grenzen niet eerder heb gesteld. »
Enkele dagen later ontdekte Cora nog iets veel ernstigers.
De accountant vroeg haar langs te komen.
« We hebben tijdens een interne controle meerdere ongebruikelijke betalingen gevonden. »
Hij schoof een map naar haar toe.
Daarin stonden uitgaven voor luxe hotels, exclusieve diners en privévluchten die niets met het bedrijf te maken hadden.
Alles was goedgekeurd met Douglas’ bedrijfskaart.
Hoewel de bedragen niet groot genoeg waren om het bedrijf in gevaar te brengen, vormden ze wel een duidelijke schending van de interne regels.
Cora voelde teleurstelling, geen woede.
Ze had Douglas volledig vertrouwd.
Na overleg met haar juridisch adviseur werd besloten de uitgaven volgens de bedrijfsprocedure terug te vorderen. Alle stappen verliepen zorgvuldig en volgens de wet.
Toen Douglas hiervan hoorde, belde hij haar.
« Kunnen we elkaar ontmoeten? »
Cora stemde toe.
Ze spraken af in een rustig café.
Douglas zag er moe uit.
« Ik heb fouten gemaakt, » zei hij zacht. « Ik dacht dat het vanzelf beter zou worden als ik mijn moeder haar zin gaf. »
« Dat gebeurde niet, » antwoordde Cora.
« Ik was bang voor conflicten. »
« En daardoor liet je iemand anders de conflicten voor jou veroorzaken. »
Hij keek naar zijn koffiekopje.
« Kun je me ooit vergeven? »
Cora dacht even na.
« Vergeven is iets anders dan alles terugdraaien. »
Hij knikte langzaam………….