Aller au contenu« Voor jou is hij een risico voor je perfecte avond. Voor ons is hij onze zoon. »
Jeremy zuchtte.
« Ik begrijp uw gevoelens, maar een huwelijk gebeurt maar één keer. »
« Precies, » antwoordde de vader. « Daarom zegt het alles over het karakter van de mensen die eraan deelnemen. »
Jeremy probeerde het gesprek een andere richting te geven.
« Misschien kunnen we Matthew na de huwelijksreis meenemen uit eten. Dan voelt hij zich ook betrokken. »
Kimberly schudde haar hoofd.
« Je begrijpt het nog steeds niet. Liefde kun je niet uitstellen omdat het beter uitkomt. »
Na enkele minuten stond Jeremy op.
« Ik zie dat we er niet uitkomen. »
« Nee, » antwoordde de vader. « Dat klopt. »
Toen Jeremy vertrok, bleef het stil in huis.
Enkele uren later kwam Sharon langs.
Ze had rode ogen van het huilen.
« Dad, » zei ze zacht, « kunnen we praten? »
Ze gingen samen in de woonkamer zitten.
« Jeremy zegt dat jullie hem nooit een eerlijke kans hebben gegeven. »
« Dat is niet waar, » antwoordde haar vader. « Wij hebben hem juist een kans gegeven. Hij heeft zelf laten zien wie hij is. »
Sharon keek naar de vloer.
« Ik houd van hem. »
« Dat geloof ik. »
« Maar ik houd ook van Matthew. »
« Dan moet je jezelf één vraag stellen. »
Ze keek hem vragend aan.
« Waarom moet jij kiezen tussen iemand die van je houdt en iemand die wil dat je broer wordt buitengesloten? »
Die vraag bleef lang in de kamer hangen.
Diezelfde avond liep Sharon naar de kamer van Matthew.
Hij zat nog steeds geconcentreerd aan zijn puzzel.
« Mag ik erbij komen zitten? » vroeg ze.
Matthew glimlachte…………..