Aller au contenuMaar nu zag ik hun gezichten veranderen.
De verpleegster stapte achteruit.
Theo werd bleek.
De opname ging verder.
« En zodra het geld binnen is? » vroeg Theo.
Ingrid lachte.
« Dan vraag je de scheiding aan. Tegen die tijd heeft ze niets meer. »
De kamer werd doodstil.
Niemand zei iets.
Niemand bewoog.
Alleen de stem uit mijn telefoon vulde de ruimte.
Toen eindigde de opname.
Ik keek op.
Theo staarde naar de vloer.
Ingrid had haar mond stevig dichtgeknepen.
Voor het eerst sinds ik binnenkwam, zag ik onzekerheid in haar ogen.
« Dat… » begon Theo.
« Is niet wat het lijkt? » maakte ik zijn zin af.
Hij zweeg.
Want we wisten allebei dat het precies was wat het leek.
De verpleegster keek verbaasd tussen ons heen en weer.
« Je zei dat jullie al gescheiden waren, » zei ze tegen Theo.
Zijn hoofd schoot omhoog.
« Hoor eens… »
« Nee, » onderbrak ze hem. « Je vertelde mij dat zij je ex-vrouw was. »
Ik zag haar gezicht veranderen.
Niet alleen teleurstelling.
Schaamte.
Ze pakte haar handtas.
« Bel me nooit meer. »
Daarna liep ze de kamer uit.
Theo riep haar naam.
Maar ze keek niet om.
De deur viel dicht.
Toen waren alleen wij drieën nog over.
Ik, Theo en Ingrid.
De waarheid hing als een zware wolk boven ons.
« Luister naar mij, » zei Theo uiteindelijk.
« Waarom? » vroeg ik.
Hij had geen antwoord.
Want vertrouwen werkt maar één keer.
Wanneer het breekt, blijven alleen feiten over.
En de feiten waren duidelijk.
Hij had gelogen.
Maandenlang.
Over zijn gezondheid.
Over zijn behandeling.
Over zijn toekomst.
Over alles.
Ingrid stond op.
« Dit verandert niets. »
Ik keek haar aan……………