Aller au contenu« Alex. »
Ik bleef niet staan.
« Alex! »
Deze keer draaide ik me langzaam om.
Zijn gezicht was rood geworden.
« Wat gebeurt hier? »
Ik keek hem rustig aan.
« Je zei toch dat ik niet moest komen? »
Hij opende zijn mond maar vond geen woorden.
Voor het eerst had hij geen controle over het gesprek.
De admiraal keek van hem naar mij.
« Is er een probleem, directeur? »
« Nee, » zei ik vriendelijk. « Geen enkel probleem. »
Mijn vader slikte zichtbaar.
De groep werd vervolgens naar binnen geleid.
De grote ontvangstzaal schitterde onder de kroonluchters.
Diplomaten.
Militaire leiders.
Kabinetleden.
Invloedrijke gasten uit het hele land.
Mensen die gewend waren aan belangrijke namen.
Maar die avond leek mijn aanwezigheid meer aandacht te trekken dan die van velen van hen.
Niet omdat ik beroemd was.
Maar omdat niemand precies wist wie ik was.
En in Washington maakt mysterie mensen nerveus.
Een senator kwam naar me toe.
« Goed u weer te zien. »
Ik schudde zijn hand.
Een generaal volgde.
Daarna een ambassadeur.
Mijn vader keek toe terwijl steeds meer hooggeplaatste gasten mij begroetten alsof dit de normaalste zaak van de wereld was.
Jasmine’s glimlach was volledig verdwenen.
Bradley probeerde nog steeds te begrijpen wat hij zag.
Tijdens het diner bleef mijn familie aan hun tafel zitten.
Ik zat ergens anders.
Niet ver weg.
Maar ver genoeg om een duidelijke boodschap af te geven.
Ik hoorde later dat mijn vader verschillende mensen had geprobeerd te vragen naar mijn functie.
Niemand gaf hem een direct antwoord.
Sommigen glimlachten alleen.
Anderen veranderden van onderwerp.
Dat maakte hem nog zenuwachtiger.
Na het hoofdgerecht kwam een medewerker naar mijn tafel.
« Directeur, de commissievoorzitter wil u graag spreken. »
Ik knikte.
Terwijl ik opstond, zag ik hoe mijn vader verstijfde.
Hij kende die naam.
Iedereen in de zaal kende die naam.
De voorzitter van een van de belangrijkste federale commissies van het land………..