Aller au contenuConstance zette een stap naar voren.
« Zoon, luister naar me. Fiona is emotioneel instabiel. We proberen alleen het kind te beschermen. »
Op dat moment begon Fiona zachtjes te huilen.
Niet luid.
Niet dramatisch.
Gewoon uitgeput.
Gebroken.
« Ik heb niets gedaan… » fluisterde ze.
Oliver keek naar haar gezwollen benen.
De blauwe plekken.
De angst in haar ogen.
Plotseling vielen alle puzzelstukken op hun plaats.
De geannuleerde doktersafspraken.
De telefoontjes die nooit werden beantwoord.
De vreemde berichten van zijn moeder.
De manier waarop Fiona steeds stiller was geworden.
Hij draaide zich langzaam naar Constance.
« Heb jij haar telefoon afgepakt? »
Constance antwoordde niet.
« Heb jij haar verteld dat ze niet uit bed mocht komen? »
Nog steeds geen antwoord.
« Heb jij haar laten geloven dat ik deze papieren had ondertekend? »
De stilte was genoeg.
Oliver voelde een woede die hij nog nooit eerder had gevoeld.
Niet de woede van een zakenman.
Niet de woede van een zoon.
De woede van een echtgenoot.
De woede van een vader.
Hij wees naar Simon.
« Raak mijn vrouw nooit meer aan. »
Daarna keek hij naar zijn moeder.
« En blijf uit haar buurt. »
Constance’s gezicht werd bleek.
« Oliver… »
« Nee. »
Zijn stem galmde door de hal.
« Ik heb jarenlang jouw gedrag verdedigd. »
Iedereen zweeg.
« Ik heb Fiona verteld dat ze overdreef. »
Zijn ogen vulden zich met schuldgevoel.
« Ik heb haar niet geloofd……………