“Wat dan?” vroeg de advocaat.

“Ik heb mijn dochter geleerd om sterk te zijn,” zei Lakshmi. “Maar ik ben vergeten haar dankbaarheid te leren.”

De advocaat knikte langzaam. “Dat kunnen we rechtzetten.”

Het derde wat ze deed: naar een rusthuis gaan

Niet om er te wonen.

Om te schenken.

Ze liep door de gangen en groette bewoners bij naam nadat ze hun badges had gelezen. Ze zag vrouwen die niemand meer kwam bezoeken. Mannen die stil voor zich uit staarden, wachtend op een dag die nooit anders werd.

Ze sprak met de directrice.

“Ik wil dit huis uitbreiden,” zei Lakshmi.

“Betere maaltijden. Medische zorg. En geen enkele oudere mag hier ooit het gevoel krijgen dat hij een last is.”

De directrice barstte in tranen uit.

Ondertussen… bij Riya thuis

Riya zat op de bank, boos, met haar armen gekruist.

“Ze is vast wel terug voor het avondeten,” zei ze tegen haar man.

“Zoals altijd.”

Maar Lakshmi kwam niet terug.

Die avond kookte Riya zelf. Het eten smaakte flauw.

De volgende dag belde ze. Geen antwoord.

De dag daarna ging ze naar het politiebureau………..

Lees verder op de volgende pagina.