Aller au contenu“En jij?” ging Lena verder, haar blik nu op Vanessa. “Wat heb jij gedaan, behalve oordelen?”
Vanessa had geen antwoord.
Voor het eerst.
Geen scherpe opmerking.
Geen sarcasme.
Alleen stilte.
Een organisator kwam naar Daniel toe om hem aan te kondigen voor een toespraak.
Hij knikte.
Maar voordat hij wegliep, zei hij zacht tegen Lena:
“Je hoeft hier niet te blijven als je dat niet wilt.”
Lena keek naar Sophie.
Sophie glimlachte naar haar.
Vrij.
Zorgeloos.
“Ik blijf,” zei Lena.
Niet voor hen.
Maar voor dit moment.
Voor wat ze had overwonnen.
Daniel liep naar het podium.
De zaal werd stil.
“Dames en heren,” begon hij, “vanavond vieren we niet alleen donaties of cijfers…”
Zijn blik gleed even naar Lena.
“…maar ook veerkracht.”
Lena voelde haar keel dichtknijpen.
Niet van verdriet.
Maar van iets anders.
Iets sterkers.
Trots.
Niet luid.
Niet arrogant.
Maar diep.
Echt.
Achter in de zaal stonden Marianne en Vanessa nog steeds.
Stil.
Klein.
En voor het eerst…
zonder woorden.
En Lena?
Die draaide zich niet meer om.