Aller au contenuDaarna draaide Mark zich naar mij.
« Is alles in orde? »
Voordat ik iets kon zeggen, begon Victoria luid te praten.
« Deze jongen maakt voortdurend lawaai. Hij verstoort de rust van iedereen. Dit zwembad is niet bedoeld voor zulke situaties. »
Mark luisterde zonder haar te onderbreken.
Toen keek hij haar recht aan.
« Mevrouw Victoria, » zei hij kalm, « Leo woont hier samen met zijn moeder. Hij heeft net zoveel recht om gebruik te maken van dit zwembad als iedere andere bewoner. »
Victoria schudde haar hoofd.
« Maar hij stoort iedereen. »
Mark keek even om zich heen.
« Stoort hij werkelijk iedereen? »
Er viel een korte stilte.
Toen stak een oudere man zijn hand op.
« Nee, » zei hij. « Ik hoorde alleen een kind dat plezier had. »
Een jonge moeder die met haar twee dochters zat, knikte.
« Mijn meisjes vonden hem juist aardig. Ze wilden hem vragen of hij samen met hen wilde spelen. »
Langzaam begonnen meer mensen hun mening te geven.
Niemand had zich aan Leo gestoord.
Iedereen had zich juist ongemakkelijk gevoeld door Victoria’s harde woorden.
Victoria’s zelfverzekerde houding begon te verdwijnen.
Mark haalde een map uit zijn tas.
« Onze bewonersvereniging heeft duidelijke regels. Discriminatie of intimidatie van bewoners wordt niet geaccepteerd. Dat geldt ook voor mensen met een handicap. »
Hij wees naar een alinea in het reglement.
« Wij verwachten dat iedereen elkaar met respect behandelt. »
Victoria werd rood…………….