‘U hebt hier niets te zoeken,’ zei ze scherp.

Jonathan Miller keek haar rustig aan.

‘Dat is interessant, Margaret. Want volgens het testament van uw echtgenoot ben ík degene die verplicht is hier vandaag aanwezig te zijn.’

De kamer werd doodstil.

Margaret zette haar glas neer.

‘Robert is al drie jaar dood. Alles wat hij bezat, is van mij.’

Jonathan schudde langzaam zijn hoofd.

‘Nee. Dat is precies wat u al die jaren hebt geloofd.’

Ik stond nog steeds bij de deur. Mijn handen trilden.

Daniel keek van zijn moeder naar de advocaat.

‘Waar heeft u het over?’

Jonathan liep naar de grote tafel in de woonkamer en legde verschillende documenten neer.

‘Uw vader heeft zes maanden vóór zijn overlijden een nieuw testament laten opstellen. Hij wist dat zijn gezondheid achteruitging en wilde er zeker van zijn dat zijn vermogen eerlijk werd verdeeld.’

Margaret werd bleek.

‘Dat testament bestaat niet.’

‘O jawel.’

Jonathan opende een map.

‘Uw echtgenoot liet het grootste deel van zijn vermogen na aan één persoon.’

Iedereen hield zijn adem in.

Margaret keek verwachtingsvol naar hem.

‘Aan mij.’

Jonathan keek haar recht aan.

‘Nee.’

Hij draaide zich om.

‘Aan Claire.’

Er ging een geschokte zucht door de kamer.

Ik voelde alsof de grond onder mijn voeten verdween……………

Lees verder op de volgende pagina.