Aller au contenu« De bestanden zijn verzonden vanaf een tijdelijk e-mailadres dat werd aangemaakt op een laptop die eigendom is van Martin Delcourt. »
Iedereen keek elkaar verbaasd aan.
« Martin? » fluisterde mijn moeder.
« Ja, » antwoordde de deurwaarder. « Hij huurde enkele weken geleden een onafhankelijk financieel onderzoeksbureau in nadat hij onregelmatigheden ontdekte in de bankafschriften die Camille hem had laten zien. »
Camille werd lijkbleek.
« Dat… dat is een leugen. »
Maar de deurwaarder legde onmiddellijk een tweede rapport op tafel.
« Hier vindt u alle banktransacties. »
Mijn vader begon de bladzijden haastig door te bladeren.
Bij iedere pagina werd zijn gezicht bleker.
Er stonden tientallen overschrijvingen.
Luxe vakanties.
Designerhandtassen.
Dure juwelen.
Geheime rekeningen.
Alles betaald met geld dat uit het familiebedrijf was verdwenen.
Toen kwam de laatste pagina.
Daarop stond duidelijk vermeld dat de woning zonder toestemming als onderpand was gebruikt voor meerdere leningen.
Mijn moeder liet het dossier uit haar handen vallen.
« Camille… zeg dat dit niet waar is. »
Camille keek zwijgend naar de grond.
Voor het eerst had ze geen antwoord.
Op datzelfde moment reed een zwarte wagen de oprijlaan op.
Martin stapte uit.
Zijn ouders volgden hem.
Hij keek niemand aan behalve mijn vader.
« Ik ben niet gekomen om ruzie te maken, » zei hij kalm.
« Ik ben gekomen om mijn verloving officieel te beëindigen. »
Camille begon te huilen.
« Martin… luister naar mij… »
Hij schudde langzaam zijn hoofd.
« Ik heb wekenlang geprobeerd je te geloven. »
Hij haalde een klein doosje uit zijn jaszak.
De verlovingsring.
Hij legde hem op de tafel.
« Ik trouw niet met iemand die haar eigen familie bedriegt. »
Daarna draaide hij zich om en vertrok zonder nog één keer achterom te kijken.
Camille zakte huilend op een stoel……………