Mijn handen trilden van woede.

Nog schokkender waren de bijlagen. Er zaten zorgvuldig bijgehouden dagboeken in waarin elke zogenaamde « overtreding » van Sophie werd genoteerd. Als ze haar groenten niet opat, kreeg ze geen avondeten. Als ze huilde omdat ze mij miste, werd ze uren opgesloten in het tuinhuisje dat Evelyn « het paviljoen » noemde. Alles was systematisch vastgelegd.

Toen de politie arriveerde, gaf ik de volledige map aan de rechercheur. Hij bladerde zwijgend door de pagina’s. Zijn gezichtsuitdrukking veranderde met iedere bladzijde.

« Wie heeft dit allemaal bijgehouden? » vroeg hij.

« Evelyn, » antwoordde ik. « Maar Laura wist ervan. Haar initialen staan overal. »

Op dat moment kwam een verpleegkundige binnen en vertelde dat Sophie wakker was. Ik ging onmiddellijk naar haar toe.

Ze keek me met grote ogen aan.

« Papa… ben ik stout geweest? »

Mijn hart brak.

« Nee, lieverd. Je hebt helemaal niets verkeerd gedaan. »

Ze begon zacht te huilen.

« Oma zei dat mama wist dat ik hier moest blijven tot ik weer braaf was. »

Ik slikte moeilijk.

« Vanaf nu zal niemand je ooit nog zo behandelen. »

Later die middag werd Evelyn gearresteerd. Ze ontkende alles.

« Het was opvoeding, » zei ze koelbloedig. « Kinderen hebben discipline nodig. »

Maar de politie had foto’s van het afgesloten tuinhuis, het kapotte hangslot, de lage temperatuur en Sophies medische rapport.

Daar hield haar verhaal op……………..

Lees verder op de volgende pagina.