Ondertussen kwam Louise voorzichtig achter de grote plantenbak vandaan.

« Ik ben hier, » fluisterde ze.

De leider van de groep draaide zich onmiddellijk naar haar om. Zijn strenge blik verzachtte.

« Mathis komt eraan. Wij zorgen ervoor dat niemand u nog aanraakt. »

Adrien begon te lachen.

« Denken jullie werkelijk dat jullie mij kunnen intimideren? Ik ben chirurg. Iedereen hier kent mij. »

Op dat moment arriveerde een vierde zwarte wagen. De deur ging open en Mathis stapte uit. Hij droeg geen paraplu ondanks de regen. Zijn ogen bleven alleen op Louise gericht.

Hij liep langzaam naar haar toe.

« Gaat het? »

Louise knikte nauwelijks. Op haar gezicht was de rode afdruk van de klap nog duidelijk zichtbaar.

Mathis zei geen woord meer. Hij deed rustig zijn jas uit en legde die over haar schouders.

Camille bereikte juist op dat moment de tuin.

« Louise… wat is er gebeurd? »

Voor het eerst zag ze de verwondingen van haar zus. De gescheurde jurk. De modder op haar knieën. De gezwollen lip.

« Adrien… » fluisterde Camille geschokt.

Hun ouders kwamen eveneens naar buiten, gevolgd door tientallen nieuwsgierige gasten.

« Wat is hier aan de hand? » vroeg hun vader streng.

Nog voordat iemand kon antwoorden haalde Mathis een kleine envelop uit zijn binnenzak.

« Misschien is het tijd dat de waarheid eindelijk wordt gezien. »

Hij gaf de envelop aan de vader van Louise.

Daarin zaten foto’s.

Niet één of twee, maar tientallen.

Foto’s van blauwe plekken.

Van een afgesloten kelder.

Van beschadigde meubels.

Van medische rapporten.

Van sms-berichten waarin Adrien zijn vrouw bedreigde.

De vader bladerde zwijgend verder. Zijn handen begonnen zichtbaar te trillen.

« Nee… » mompelde hij.

De moeder pakte enkele foto’s over en barstte onmiddellijk in tranen uit…………..

Lees verder op de volgende pagina.