De politie nam alle apparatuur in beslag voor verder onderzoek.

Ondertussen probeerden Michael en ik Emma zoveel mogelijk buiten de situatie te houden. Voor haar was de teddybeer gewoon ineens verdwenen omdat hij « gerepareerd » moest worden. Ze stelde af en toe vragen, maar accepteerde onze eenvoudige uitleg.

Toch voelde ons huis anders. Elke onbekende auto in de straat trok onze aandacht. Elke onverwachte deurbel liet ons schrikken.

Na een week kwam het definitieve onderzoeksrapport.

De camera was bewust ingebouwd nadat de beer was geproduceerd. De bedrading was professioneel weggewerkt. Bovendien bleek dat de zender meerdere keren had geprobeerd verbinding te maken met wifi-netwerken in onze buurt, maar nooit succesvol was geweest omdat het apparaat niet correct was geconfigureerd.

Dat ene detail stelde ons enigszins gerust.

Er waren geen beelden van Emma verstuurd of opgeslagen.

De politie confronteerde Diane met de nieuwe bevindingen.

Aanvankelijk bleef ze alles ontkennen. Pas toen de onderzoekers haar vertelden dat ook digitale gegevens waren veiliggesteld, veranderde haar houding.

Ze begon te huilen.

Volgens haar wilde ze alleen « bewijs verzamelen » dat wij slechte ouders waren. Ze beweerde dat niemand Emma pijn zou doen en dat de camera alleen bedoeld was om te zien hoe haar kleindochter thuis leefde………….

Lees verder op de volgende pagina.