Aller au contenuNiemand antwoordde direct.
Margot lachte nerveus.
« Gewoon een misverstand. »
Robert keek haar strak aan.
« Een misverstand? »
De jonge verpleegkundige die Tessa had geholpen, stapte naar voren.
« Mijnheer, deze vrouw werd geduwd. Ze viel op de grond. »
De gang werd stil.
Margot schudde onmiddellijk haar hoofd.
« Dat is niet waar. »
Maar verschillende omstanders begonnen tegelijk te spreken.
« Ik heb het gezien. »
« Ik ook. »
« Ze schopte haar. »
Bennett voelde zichtbaar hoe de situatie uit zijn handen begon te glippen.
« Dit is een privézaak, » zei hij streng.
Robert draaide zich langzaam naar hem om.
« Een zwangere vrouw mishandelen in mijn ziekenhuis is geen privézaak. »
Margots gezicht werd bleek.
« Niemand heeft haar mishandeld. »
Robert keek naar de beveiligingscamera.
« Dat zullen de beelden uitwijzen. »
Voor het eerst verdween alle zelfverzekerdheid uit Margots ogen.
Bennett stapte naar voren.
« Ik stel voor dat we dit rustig oplossen. »
Robert antwoordde niet meteen.
In plaats daarvan keek hij opnieuw naar Tessa.
Zijn uitdrukking veranderde.
Alsof hij haar plotseling écht zag.
« Hoe gaat het met je? » vroeg hij zacht.
Tessa knipperde verbaasd.
« Ik… ik ben in orde. »
Robert zuchtte langzaam.
« Je lijkt sprekend op je moeder. »
Tessa verstijfde.
Niemand had haar moeder al jaren genoemd.
Niet sinds haar overlijden.
« Kent u mijn moeder? » vroeg ze.
Robert glimlachte verdrietig.
« Zeer goed zelfs. »
De stilte werd nog dieper.
Bennett fronste.
« Waar gaat dit over? »
Robert draaide zich naar hem om………….