Aller au contenuDiego keek trots naar zijn moeder.
« Mama, iedereen luistert naar jou, » fluisterde hij.
Mariana glimlachte.
« Dat komt omdat vriendelijkheid vaak sterker is dan boosheid. »
Later op de avond kwamen verschillende gasten naar haar toe. Sommigen vertelden dat ze haar bewonderden om haar doorzettingsvermogen. Anderen gaven toe dat ze een verkeerd beeld van haar hadden gekregen.
Een man die jarenlang bevriend was geweest met de familie zei:
« Ik heb altijd gedacht dat jij afstandelijk was. Nu begrijp ik dat je gewoon bezig was om voor je zoon te zorgen. »
Mariana bedankte hem vriendelijk.
Tegen het einde van de avond liep haar vader naar haar toe. Zijn gezicht stond ernstig.
« Mariana, » zei hij zacht, « ik had je beter moeten behandelen. »
Ze keek hem verrast aan.
Haar vader was nooit iemand geweest die gemakkelijk fouten toegaf.
« Ik zag jarenlang niet wat er gebeurde, » vervolgde hij. « Daar heb ik spijt van. »
Mariana voelde een brok in haar keel.
« Ik kan het verleden niet veranderen, » antwoordde ze. « Maar we kunnen wel beslissen hoe we vanaf vandaag verdergaan. »
Haar vader knikte.
Voor het eerst in lange tijd voelde hun gesprek oprecht.
Toen de gasten begonnen te vertrekken, liep Mariana met Diego naar de uitgang van het hotel.
Buiten was de lucht koel en helder. De lichten van de stad weerspiegelden op de natte straten.
Diego hield haar hand vast.
« Ben je verdrietig? » vroeg hij.
Mariana dacht even na.
« Natuurlijk doet sommige dingen pijn, » zei ze eerlijk. « Maar vanavond heb ik ook iets belangrijks geleerd. »
« Wat dan? »
« Dat onze waarde niet wordt bepaald door wat andere mensen over ons zeggen. »
Diego glimlachte.
« Dat klinkt slim. »
Ze lachte.
« Misschien een beetje. »
De weken daarna veranderde er veel.
Mariana bleef werken als verpleegkundige. De lange diensten waren nog steeds vermoeiend, maar ze voelde zich sterker dan vroeger. Ze besteedde haar energie niet langer aan het proberen iedereen tevreden te stellen…………..