“Excuseer?” zei Sebastián koel. “Dit gaat u niets aan.”

Emiliano stapte dichterbij. Zijn ogen gleden kort naar Elena’s pols — rood, onder druk — en daarna terug naar Sebastián.

Toen deed hij iets onverwachts.

Heel langzaam begon hij zijn ringen af te doen.

Eén voor één.

Hij legde ze zorgvuldig in de binnenzak van zijn jas, alsof hij zich voorbereidde op iets dat precisie vereiste.

De spanning in de lucht werd tastbaar.

Om hen heen begonnen mensen te vertragen. Te kijken.

Niet omdat er geschreeuwd werd.

Maar omdat ze voelden dat er iets ging gebeuren.

“Laat,” herhaalde Emiliano kalm, “haar los.”

Sebastián lachte kort.

“En wie bent u precies? Haar nieuwe redder? Denkt u echt dat—”

Hij maakte zijn zin niet af.

Want Emiliano zette nog één stap dichterbij.

En sprak toen slechts één zin.

Zacht.

Duidelijk.

Onmiskenbaar.

“Je raakt haar nog één keer aan… en je verdwijnt uit deze stad voordat de zon ondergaat.”

Het was geen dreigement.

Het was een belofte.

Sebastián’s glimlach verdween.

Niet volledig — hij was te geoefend daarvoor — maar genoeg om de barst te tonen.

“U maakt een fout,” zei hij, iets strakker nu. “U weet niet met wie u spreekt.”

Emiliano kantelde zijn hoofd licht.

“Sebastián Alcázar,” zei hij zonder aarzeling. “Investeerder. Imago zorgvuldig opgebouwd. Schulden zorgvuldig verborgen.”

Een korte stilte.

“En sinds vanochtend,” ging hij verder, “onder onderzoek.”

Elena voelde hoe Sebastián’s greep verslapte.

Heel even maar.

Maar genoeg.

Ze trok haar pols los en deed een stap achteruit, haar adem schokkerig.

Sebastián keek nu volledig naar Emiliano.

“Dat is onmogelijk.”

“Is het?” vroeg Emiliano rustig.

Hij haalde zijn telefoon niet eens tevoorschijn. Hij hoefde niets te bewijzen.

Zijn zekerheid was voldoende.

“Je had vandaag beter thuis kunnen blijven,” voegde hij eraan toe. “Of beter nog… de stad kunnen verlaten.”

Voor het eerst verscheen er iets echts in Sebastián’s ogen.

Twijfel.

Woede.

En daaronder… angst.

Ashley— nee, niet Ashley. Elena.

Elena stond nu iets verderop, haar rug tegen de koude vitrine, haar hand tegen haar borst gedrukt terwijl ze probeerde haar ademhaling onder controle te krijgen.

Ze keek naar Emiliano alsof ze hem niet helemaal begreep……………..

Lees verder op de volgende pagina.