Aller au contenuDe map.
De waarheid.
Gewoon daar liggen.
“Wacht,” zei Esteban plots.
Natalia stopte.
Maar draaide zich niet om.
“Ik… ik kan dit uitleggen,” zei hij.
De woorden klonken leeg.
Zelfs voor hem.
Ze glimlachte licht.
Zonder hem aan te kijken.
“Dat is het probleem, Esteban,” zei ze zacht.
“Je denkt nog steeds dat dit een misverstand is.”
Toen liep ze verder.
De uitgang.
De frisse lucht.
Vrij.
Buiten was de stad luid.
Levend.
Echt.
Niet zoals de leugen die ze net had achtergelaten.
Julián liet haar hand los.
Niet abrupt.
Maar respectvol.
“Gaat het?” vroeg hij.
Ze ademde diep in.
Voor het eerst die avond… zonder gewicht op haar borst.
“Ja,” zei ze.
En ze meende het.
Hij knikte.
“Wat nu?”
Ze keek naar de straat voor hen.
Licht.
Beweging.
Mogelijkheden.
“Nu?” zei ze.
Een kleine glimlach verscheen.
Niet koud deze keer.
Echt.
“Nu kies ik mezelf.”