Ik glimlachte.

“Ja. Alles mag opnieuw.”

—

Diezelfde dag ging ik naar een buurthuis.

Ik had gehoord dat ze hulp boden.

Geen luxe.

Geen snelle oplossingen.

Maar mensen die luisterden.

Een vrouw achter de balie keek naar Jesse… en toen naar mij.

Ze zei geen grote woorden.

Alleen:

“Kom binnen.”

Dat was genoeg.

—

Langzaam begon alles te verschuiven.

Een klein kamertje werd een studio.

Een studio werd een thuis.

Niet perfect.

Maar veilig.

En dat woord betekende nu alles.

Jesse begon weer te tekenen.

Eerst kleine dingen.

Auto’s.

Bomen.

Later… mensen.

Op een dag tekende hij ogen.

Ik hield mijn adem in.

“Doet dat geen pijn?” vroeg ik voorzichtig.

Hij schudde zijn hoofd.

“Deze kijken lief,” zei hij.

—

Ik kreeg ook werk.

Niet veel.

Maar genoeg.

En elke euro voelde anders.

Niet als overleven.

Maar als opbouwen.

—

Op een avond zat Jesse naast me, zijn hoofd tegen mijn arm.

“Komt ze terug?” vroeg hij plots.

Ik wist meteen wie hij bedoelde.

Ik dacht even na……………..

Lees verder op de volgende pagina.