Aller au contenuZe hing zonder nog iets te zeggen op.
Een uur later stond Leo voor mijn deur. Zijn gezicht stond bezorgd, maar niet boos.
« Oma, mag ik binnenkomen? »
« Natuurlijk, jongen. »
Hij ging aan de keukentafel zitten, precies zoals vroeger toen hij nog klein was. Even keek hij zwijgend naar de schaal met koekjes die ik die ochtend had gebakken.
« Oma… wat is er aan de hand? »
Ik pakte een map uit de kast en legde die voor hem neer.
« Maak hem maar open. »
Zijn ogen werden groot.
« Oma… dit zijn alle contracten voor de trouwlocatie. »
Hij bladerde verder.
« En de catering… »
« En de muziek… »
« En de bloemen… »
Hij keek me verbijsterd aan.
« Heb jij… dit allemaal betaald? »
Ik knikte.
« Toen jullie je verloving aankondigden, zei je vader dat het moeilijk zou worden om zo’n grote bruiloft te betalen. Daarom heb ik mijn spaargeld gebruikt. Niet omdat iemand mij daarom vroeg, maar omdat ik wilde dat jij de mooiste dag van je leven zou hebben. »
Leo werd bleek.
« Waarom wist ik dit niet? »
« Ik heb je vader gevraagd niets te zeggen. Ik wilde geen dank. Ik wilde alleen jouw geluk. »
Hij las verder en zag een document waarop duidelijk stond dat alle reserveringen op mijn naam stonden.
« Toen Victoria mij vertelde dat ik niet welkom was omdat ik niet rijk genoeg was, heb ik gisteren alle leveranciers gebeld. »
« Heb je alles geannuleerd? »
« Nee. »
Hij keek verbaasd op.
« Ik heb alleen gezegd dat alle contracten opgeschort moesten worden totdat duidelijk was wie verantwoordelijk was voor de betalingen. Zonder mijn toestemming mochten ze niets uitvoeren. »
Leo liet zijn hoofd zakken.
« Ze dacht zeker dat haar ouders alles betaalden. »
« Blijkbaar. »
Hij bleef lang stil.
Toen keek hij me met tranen in zijn ogen aan.
« Het spijt me, oma. »
Ik glimlachte verdrietig.
« Waarvoor? »
« Dat ik je zo heb laten verdwijnen uit mijn leven. »
Hij begon te huilen.
« Ik wist niet dat Victoria je zo behandelde. Ze vertelde me dat jij geen interesse had in de bruiloft. Dat je steeds smoesjes verzon…………..