“Dertig jaar geleden,” begon hij, “werkte ik als vrijwilliger in een opvangcentrum voor kinderen. Op een avond werd een kleine jongen binnengebracht. Niemand wist wie zijn ouders waren. Hij was bang, gewond en sprak bijna niet.”

Julian knikte langzaam.

“Die jongen was ik.”

Een golf van verbazing ging door de kerk.

“Wat?” fluisterde ik.

“Mijn eerste herinneringen zijn vaag,” vervolgde Julian. “Ik wist alleen dat ik ergens vandaan kwam, maar niemand kon mij vertellen waar. Ik werd later geadopteerd door een liefdevol gezin in een ander land.”

Mijn vader liet een traan over zijn wang rollen.

“Ik heb maanden geprobeerd familie van die jongen te vinden,” zei hij. “Maar plotseling werd hij overgebracht naar een andere instelling. Daarna verloor ik elk spoor.”

“Waarom reageerde u dan zo?” vroeg ik.

Mijn vader keek hem recht aan.

“Omdat jij exact hetzelfde litteken boven je wenkbrauw hebt. Hetzelfde gezicht. Dezelfde ogen. Ik herkende je onmiddellijk.”

De kerk bleef doodstil.

Ik voelde langzaam opluchting opkomen.

Maar toen keek ik naar Julian.

“Je zei dat ik eindelijk zou begrijpen waarom je met mij trouwt.”

Julian glimlachte verdrietig.

“Niet om de reden die je denkt.”

Hij pakte mijn handen vast.

“Toen ik je jaren geleden ontmoette, wist ik niets over jouw vader. Niets over mijn verleden. Maar toen ik hem voor het eerst op video zag, herkende ik hem.”

Mijn adem stokte…………..

Lees verder op de volgende pagina.