Denise keek even om zich heen.

“Mooi. Dan kunnen we even rustig zwemmen.”

Op dat moment sprong Brandon het water in.

Maar zodra hij bovenkwam, begon hij wild om zich heen te kijken.

“MA!”

Denise schrok.

“Wat is er?”

“Waarom is het water zo blauw?”

Ze keek naar het zwembad en haalde haar schouders op.

“Het is toch altijd blauw?”

“Nee, kijk!”

Hij wees naar een klein bordje naast de zwembadtrap.

Daarop stond:

PRIVÉZWEMBAD — TOEGANG VERBODEN ZONDER TOESTEMMING.

Denise werd rood.

“Dat stond er eerder niet.”

Ik had het bord die ochtend geplaatst.

Maar dat was niet alles.

Naast het bord stond een tweede bord.

DIT TERREIN WORDT 24/7 BEWAAKT EN ALLE BETREDINGEN WORDEN GEREGISTREERD.

Brandon stapte onmiddellijk uit het water.

“Ma… volgens mij moeten we gaan.”

Denise keek geïrriteerd.

“Doe niet zo dramatisch.”

Toen hoorde ze een geluid.

Een stem.

Mijn stem.

Niet uit een luidspreker, maar uit de kleine buitenluidspreker die ik aan mijn camerasysteem had gekoppeld.

“Goedemiddag, Denise.”

Ze verstijfde.

Brandon keek naar zijn moeder.

“Dat was zij.”

“Dat weet ik,” fluisterde Denise.

“Je bent niet thuis!” riep Brandon naar het huis.

“Dat klopt,” antwoordde ik rustig. “Maar ik kan jullie wel zien.”

Er viel een lange stilte.

Ik hoorde Brandon fluisteren:

“Ma, laten we gewoon weggaan.”

Maar Denise was nog steeds koppig.

“Je maakt hier een veel groter probleem van dan nodig is,” riep ze…………..

Lees verder op de volgende pagina.