Julien liep naar boven, sloot de deur van zijn oude werkkamer en haalde een laptop uit zijn tas. Hij herinnerde zich nog het wachtwoord van het beveiligingssysteem. Tot zijn verbazing kreeg hij meteen toegang.

Er stonden tientallen videobestanden opgeslagen.

Zijn hart sloeg sneller terwijl hij de eerste opname opende.

Op het scherm zag hij zijn moeder rustig in een stoel zitten met een boek op schoot. Ze leek helemaal niet verward. Ze las enkele pagina’s, stond op en liep langzaam naar de keuken.

Enkele minuten later kwam Élodie binnen.

Haar glimlach verdween zodra ze dacht dat niemand keek.

Ze pakte het boek uit Madeleines handen en legde het hoog op een kast. Daarna zette ze zonder een woord een bord met koud eten op tafel en liep weer weg.

Madeleine bleef stil zitten.

Julien opende een tweede opname.

Daarop zag hij hoe zijn moeder probeerde de telefoon te pakken. Nog voordat ze een nummer kon kiezen, nam Élodie het toestel af.

« Je hoeft niemand lastig te vallen, » zei ze kalm.

Madeleine antwoordde zacht: « Ik wil alleen mijn zoon horen. »

« Die heeft belangrijker dingen te doen. »

De volgende video’s waren nog verontrustender.

Niet omdat er geweld te zien was, maar omdat er een patroon zichtbaar werd.

Élodie sloot regelmatig deuren af.

Ze vertelde buren dat Madeleine sliep terwijl zij eigenlijk wakker was.

Medicijnen werden op onregelmatige tijden gegeven.

En telkens wanneer iemand op bezoek kwam, werd Madeleine naar haar kamer gebracht.

Julien keek urenlang.

Hij kopieerde alle beelden naar een externe harde schijf……….

Lees verder op de volgende pagina.